τίς νύχτες ψηλώνω

θάναι περίπου πέντε παλάμες

αγγίζω τον ουρανό

ζωγραφίζω σύννεφα νάχεις να ξαπλώνεις

δεν με τρομάζει το ύψος μου

ξέρω πως όλα θάναι ίδια το πρωί

εγώ στο μπόι μου

εσύ ξεκούραστος παναθεμά σε.

ανέκδοτο

όταν το εξωφρενικό γίνεται αδιαμφισβήτητο μικρές τρύπες επιτρέπουν σε τεράστιες πεταλούδες να πετάξουν. μόνο που δεν χωράνε στις μικρές τρύπες και γεμίζει ο τόπος σπασμένα φτερά.

ανέκδοτο

τα τζιτζίκια άρχισαν να μαζεύονται στο καφενείο. θα βγαίνουν που και που για να νομίζουμε πως είναι καλοκαίρι. το υποσχέθηκαν.

ανέκδοτο

ιστορίες του δρόμου/ τα χέρια της μπαλίτσες από ζυμάρι

φτερούγες αποδημητικού που ποτέ δεν θα πετάξει

ήταν ερωτευμένη μαζί του

όχι με τον σύζυγο

με τον άλλον, τον γνωστό σαν φίλο

τον πλήρωνε με εύσχημους τρόπους, το εννόησε

κι αυτός πουλί με φτερά σκονισμένα να πετάει

μήπως και αδράξει την ευκαιρία την εμπορική

τί περίεργες οι ζωές των ανθρώπων όταν βρέχει...

ανέκδοτο

σφαδάζει το κύμα
πλημμύρισε στον αφρό το πάτωμα της άμμου
λιγόστεψε ο χώρος μας.

ανέκδοτο

κι είναι οι λέξεις δρόμος για ν' ακουμπάς τις ρωγμές της λύπης όσο η χαρά κρύβεται στα υπογλώσσια της άγριας φράουλας.

ανέκδοτο

{Αύγουστος, ο μήνας του δωδεκαδακτύλου}
α/ο κρατήρας του ενάμιση εκατοστού αχνίζει ανάμεσα στα σταφύλια μιας πέργκολας.

μια σταγόνα αίμα ο αύγουστος
θα κυλήσεις καλοκαίρι.

ανέκδοτο