το μυαλό σου πολλά
η καρδιά σου όμως?
έχασες την στιγμή του δαυλού
τότε που άναβε να δώσει το σήμα
τότε που η γνώση με το συναίσθημα
τότε λοιπόν
εσύ και το φέρσιμό σου παίζατε τρίλιζα
κι όλα τα θαύματα σε μια κρεβατοκάμαρα αυνανίζονταν
τα χάσατε αγαπητέ,
εκείνη τη στιγμή, τα χάσατε
μου τόπαν κρυφά τα πούλια κι ο αυγερινός
κι όλα τ’ άστρα που σας γυρόφερναν
κι εγώ σας διάλεξα φύλακα των μυστικών μου
των ανεπίδοτων 
των ατρόμητων στις συμφορές
κι εσείς νομίζατε πως παίζουμε την άρνηση και το κουτσό
το αρχάριο και την επιθυμία
το δήθεν και το περίπου
κι έτσι βουλιάξαμε στο απίστευτο και το ανόητο
και τώρα, την στιγμή του φλογερού
απόντες
ως όλες οι ορχήστρες του παραδείσου μιας στιγμής.

ανέκδοτο

το γκρίζο της θάλασσας μετά από καταιγίδα 
σαν το γκρίζο των ανθρώπων
η γλύκα μετά την τρικυμία 
κι ένα χαμόγελο λίγο σοφότερο του ήλιου.

ανέκδοτο

ώσπου το σήμερα γίνεται πολύ μικρό για να μας χωρέσει όλους.

ανέκδοτο

κανείς δεν βρήκε το πτώμα της. τόχε εξαφανίσει η ίδια πριν πεθάνει. ήταν λυπημένο, έγραψε στο σβησμένο κίτρινο που άφησε.

ανέκδοτο

κι εσύ αγαπημένε δεν θα μιλάς
θα τόχεις σκάσει μέσα μου
στα υπόγεια θα πεθαίνεις
βέβαιος για την ανάστασή σου.

ανέκδοτο

σε μια τρομακτική περίοδο της ζωής μου, είπε
και γλύτωσε ερωτήσεις και κριτικές.

ανέκδοτο

«μου στέλνεις το κασετόφωνο με την φωνή σου και το χώνω στο συρτάρι με τα απαγορευμένα. δαγκώνω ένα ροδάκινο, όχι τόσο ζουμερό όσο η φωνή, κοιτάζω λοξά και τις μελανιές απ΄ τα χάδια. «σε πέντε εργάσιμες φεύγουν», είπες. ψέμματα ήταν.»

έχει ένα συρτάρι που δεν θα το βρει κανείς.

ανέκδοτο