τί κρίμα να μην είσαι ποίημα
χθες θα σε γιόρταζα με όσα κεράκια και σοκολατίτσες ήθελες
τί κρίμα.

ανέκδοτο

συνήθως γράφω για όσα δεν αγαπώ
θυμηθείτε το
αν και πόσο να σας νοιάζει?
συνήθως γράφω για όσα σας νοιάζουν
μήπως και μ’ αγαπήσετε
τ’ άλλα τα κρατώ σ’ ένα συρτάρι παπουτσιών
αυτό, το κουβαλάω σε κάθε μετακόμιση
φοβάμαι πως θα χαθεί
και θα χαθούν κι όλα όσα χαμένα θεώρησα.

ανέκδοτο

ώσπου ήρθε η διαταγή
«κάψτε τα όλα»
κανείς δεν κουνήθηκε
μόνο εγώ έψαξα τα σπίρτα
για να μη δώσω στόχο, δηλαδή
για να φανώ γενναία στα μάτια σου
για να με δεις
γιατί εγώ σ’ έβλεπα και πριν τα σπίρτα
είχα αναπτήρα, βλέπεις.

-η συνέλευση διαλύθηκε ήσυχα και αθορύβως, είπε το δελτίο καιρού-

ανέκδοτο

θάθελα να γράψω κάτι φανταχτερό

να πείτε όλοι 
"είναι υπέροχο!"

θάθελα νάναι το πιο σπουδαίο

να λαμπυρίζει

δεν τόχω

είμαι σκοτεινή

δεν θα αρέσει

αυτό το μαύρο το πιστό στην πραγματικότητά μου

αυτό το μαύρο της αφήγησής μου

είναι μια νύχτα κι ένα απομεσήμερο

σας καλεί να μετάσχετε στο αύριο

ω συνδαιτημόνες μου,

είστε τόσο σημερινοί

και ο ισημερινός μακριά σας

όσο εγώ.

ανέκδοτο

και τα κούλουμα θέλουν το παραμύθι τους

μια φορά κι έναν καιρό

ήταν μια καθαρή Δευτέρα

όλο βρωμούσε τα γόνατά της

όλο την καθάριζα

«κοίτα να δεις, μια καθαρή Δευτέρα ούτε μισή Κυριακή δεν αξίζει»,

της είπα.

υπογραφή

η Κυριακούλα του απέναντι.

ανέκδοτο

η γη ακολουθεί πορεία για το μισό
μη γίνεις φάντασμα των ειδικών
πολύ παρακαλώ
η διπλή σκιά τους θα συνεπάρει και σένα
μην εγκαταλείψεις την καρδιά σου
είναι ξηρασία
μην ακούς τα μπράβο
μυρίζουν
οι κουρελιασμένες σου σάρκες
κινούνται χωρίς περιθώριο

στο πέταγμά σου πάντα κάποιοι ιθαγενείς θα προτάσσουν καθρεφτάκια

πολύ μετά, εσύ μελαγχολείς

ένα δάκρυ όλο κι όλο

η μέρα η καλή θα το καταλάβει.

κι εσύ ποιητή μου που μεγάλωσες

που γέρασες

αρνήσου το ρόλο

που σου επιφυλλάσσουν τα μπουλούκια των ενδεδυμένων ποιητών.

μην κουρελιάζεις τη ζωή στο τέλος.

ανέκδοτο

αυτή η άνοιξη δολοφονεί πουλιά

ζωντανεύει φωνές του πενήντα

μασάει ελπίδες, όχι φρούδες

δε λέει, είναι χιλιοφορεμένο

ελπίδες οστέινες

τα κόκκαλα τα φτύνει και με μερικά πνίγεται

αυτή η άνοιξη δεν είναι καν νουβέλα

για ποίημα δεν το συζητάμε.

ανέκδοτο