είναι στιγμές που κάποιος λείπει

στιγμές αυτομόλησης

ευτυχώς που καταλήγουν διακωμώδησης

-θέμα ζωδίου, λέει ο ψυχίατρος, αν δεχθούμε πως είναι ψυχίατρος και μεις ασθενείς-

ανέκδοτο

τ’ οπλοστάσιο της νύχτας, εκεί που ο θάνατος φλερτάρει
εκεί που τα τσακισμένα εγώ
ταίζονται απ’ τα εσύ μιας αμαρτίας
βρίθει πλεονασμού ιαχών
σσσς, σιωπή
μη μιλάς
λίγα να λες
αλλά νάχουν χώσιμο μέχρι το κόκκαλο
να χύνονται
να γλυκαίνουν τη δούλεψη του μυαλού μου
να γκρεμίζουν τα πριν
τα όπως και τα διότι
σσσς, σιωπή
λίγα να λές
αλλά να τα σωριάζω μέσα μου.

ανέκδοτο

η βροχή του μάρτη
άψογη κλειδαριά ξηρασίας
σκοτάδι
σκιά
τόσοι δρόμοι να μουγκρίζουν νερό
να πορεύονται παράδρομοι 
σ’ ακούω
θα λυώσουμε ανάμεσα στις πληγές των πνιγμών μας.
θάρθει ένας λεβάντες
κι ένα φιόρε δικό του
θα υποταχθούμε στο ιόνιο πέρασμά του
θάναι σαν να χάνουμε το του αιγαίου
το ξηρό και άνυδρο
αλλά διάπλατο στις πύλες του ανέμου.
λήθαργος αγαπημένε μου, λήθαργος για το μήπως.

ανέκδοτο

αυτή την άνοιξη ειδικά
θα βυθιστούν οι φτελιές σε άνυδρα ανθοδοχεία
το χορτάρι θα φυτρώσει σαπισμένο
η φουσκονεριά της μνήμης θα σαρώσει τα πάντα
η γη θα ραπιστεί με αστέρια
κατολισθήσεις και υγρασία τύφλωσης
οι καρδιές θα λιμνάσουν με νεκρά οράματα
θα χαθούν οι εραστές
μοναχικοί έρωτες θα τριγυρνάνε χωρίς εξουσία
κουρελιασμένα παιδιά θα αιτούνται μητρότητα και πατρότητα
λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα ένας κούκος θα σφυρίξει τη λήξη της υστερίας.

ανέκδοτο

τα βιβλία απλωμένα

προηγείται το α του βήτα

ξεχωριστά ο καμύ απ’ τον σφυρίδη

αλλού τα λεξικά

όλο αυτό το χάος

η τακτοποίηση

τα βιβλία απλωμένα

μπουγάδα όλης μου της ζωής.

ανέκδοτο

ήταν όμορφα απόψε, είπε αυτός
ναι, είπε αυτή
όμορφο το φαγητό, είπε αυτός
«όμορφη κουβέντα», σκέφτηκε αυτή
«όμορφο το στήθος της», σκέφτηκε αυτός.

ανέκδοτο

παιχνίδι το βογκητό της άνοιξης
έτσι νομίζουμε
θα μας κατασπαράξει.