να χάνεις σε εγώ να κερδίζεις σε εσύ
λόγια λόγια λόγια
ώσπου ντρέπεσαι για τα όνειρα.

ανέκδοτο

τόσα ποιήματα για το μπλε του βερμίρ κι ελάχιστα για το μπλε του πικάσο
είναι που και το μπλε χρειάζεται τον μύθο του.

ανέκδοτο

το μυαλό μου είναι μια βρύση, τρέμω τη στιγμή που θ’ ανακοινωθεί διακοπή υδροδότησης λόγω βλάβης εκείνου του σωλήνα που στοιβάζονται τα σκατά απ’ τους καμπινέδες τους. κι όλο και ταρακουνιέται ο σωλήνας με τις μπιγκόνιες που στροβιλίζονται στο σκουριασμένο περίβλημά του. στην άκρη αυτής της ιστορίας δεν θάναι κανείς να γράψει το τέλος της, εκτός απ’ το τρέμουλο του σωλήνα υδροδότησης. η βρύση του μυαλού μου θα ξεχαστεί σκουριασμένη ανάμεσα στα σκατά μιας ολόκληρης πολιτείας. θ’ αρδεύομαι εν τω μεταξύ από κάτω σου μέχρι να βουλιάξω στις μπιγκόνιες.

ανέκδοτο

πόσο μου αρέσει η μούρη σου κ. αϊνστάιν μου!!!
το μυαλό σου το αγαπάει όλη η γη, τί να το κάνεις...

ανέκδοτο

κάτι αντίο ακούω 
είναι που ήρθανε.

ανέκδοτο

βαρέθηκα τους κύκλους
τη στέρεη γνώση λαχτάρησα
ραντεβού στις γωνιές των τετραγώνων.
βαρέθηκα τους απόντες 
που δηλώνουν παρόντες στο χουχούλιασμα του αχ
και τα σκοτωμένα ζώα βαρέθηκα
και το φτυάρι πούναι φτυαράκι αμμουδιάς
και μένα με βαρέθηκα
μια οικειότητα πόνου μου λείπει
ένα κλεφτοφάναρο ζωής
να βλέπω τους κάκτους ν’ ανθίζουν
μήπως κι είναι ζωή το αγκάθι
και χρυσόμυγα η κατσαρίδα.
κι ας σχεδιάζαμε νάνους στον πύργο
και γίγαντες στο κουκλόσπιτο.

ανέκδοτο

είναι και κάτι όχι γδαρμένα, ζώα πληγωμένα μα είναι και κάτι ζώα μεταλλαγμένα, αγκυλωμένα στο ψέμα, μας φάγανε τις μουσικές, στριγγλίζουν χωρίς φρένα, μας εκτελούν και όχι απολύτως, μίζεροι έρωτες του περίπου.
κι ήταν και το ουζερί 
γεμάτο με ουρί
νάταν κι ο μπέκετ στο σκαμνί
θάχε μεζέδες και ρακή
μα όλα ήτανε λειψά
κεκραγμένα ήδη στην πυρά
κι εμείς φωνάζαμε δειλά
διαβάζαμε και πίναμε θρηνούντες
τον θάνατο αγνοούντες
και μια ζωή λιμοκτονούντες.

ανέκδοτο